Doel

Gedurende mijn 3-maands verblijf tussen de locale bevolking van Mabogini ontmoette ik Thomas, een veertienjarige jongen. Hij hing wat rond en soms zag ik hem met een kleine kudde vee lopen. Op mijn vraag waarom hij niet naar school ging, kreeg ik een ontwijkend antwoord. Dit intrigeerde mij en ik ging op onderzoek uit. De volgende reden kwam hierbij tevoorschijn.

Thomas heeft eventjes op school gezeten toen hij 6 á 7 jaar was. Toen overleed zijn vader. Een oud gebruik in Tanzania is dat de weduwe opnieuw trouwt met één van de broers van haar man. Thomas’ moeder weigerde dit. Deze afwijzing werd haar zo kwalijk genomen dat zij heeft moeten vluchten.   Meestal blijven kinderen dan achter bij de familie van de vader. Maar Thomas’ moeder bracht haar zoon bij haar moeder. Zelf leeft zij al een aantal jaren in midden Tanzania in de bergen, waar zij werkt als dienstmeisje en hiermee een dak boven haar hoofd heeft en te eten heeft. Steeds meer vrouwen gaan zich verzetten tegen dit oude gebruik en gaan op zoek naar eigen bronnen van inkomsten. De consequenties en de prijs voor hun zelfstandigheid zijn vaak hoog.

De Oma van Thomas is de buurvrouw van waar ik woonde en heel erg arm. Dit merkte ik omdat zij ’s morgens vroeg op pad ging met een knuppel en een plastic zak naar de pas geoogste rijstveldjes om de achtergebleven rijst uit de aren te slaan, zodat zij die dag te eten hadden. Zij heeft Thomas geen verdere opleiding kunnen bieden omdat ze dit niet kan betalen.

Na gesprekken en testen is Thomas op 7 september 2009 begonnen in Standard 3, zoals de klas daar genoemd wordt, in een speciaal programma, dat duurt tot juni 2010.

Hierover peinzend, bedacht ik dat Thomas niet het enige kind is in Mabogini, dat ‘buiten de boot’ is gevallen door welke oorzaak dan ook.

Toen heb ik besloten om een stichting in het leven te roepen, die deze jonge mensen in het dorp een kans wil bieden door financiële ondersteuning.

Mr. Novatus Mushi is schoolinspecteur in deze streek en is hier zelf geboren en getogen. Ook hij, al vroeg weeskind, is heel sociaal betrokken bij zijn dorpsgenoten en vooral bij de kinderen. Doordat hij vroeger ook gesponsord is voor zijn opleiding, weet hij precies wat het is en waarover hij praat. Met hem samen wil ik in de toekomst kijken of er nog andere kinderen zijn, die steun bij een opleiding verdienen. Zodoende zouden er dan naast Thomas nog andere kinderen verzekerd kunnen zijn van een kans op een (beroeps)opleiding. Dit komt niet alleen het individuele kind ten goede, maar geeft een ontwikkelingsimpuls aan de hele streek, waar behoefte is aan middenkadermensen.

In dit verhaal kun je ook denken aan de kansen, die met name de meisjes nodig hebben om zich te kunnen ontworstelen aan oude, onderdrukkende gewoontes.

Het leren lezen, schrijven en rekenen is het begin van bewustwording en van ontwikkeling. Om hieraan mee te mogen werken, is voor mij nog altijd een passie !

Joke de Vries