Thomas

Gedurende mijn 3-maands verblijf tussen de locale bevolking van Mabogini ontmoette ik Thomas, een veertienjarige jongen. Hij hing wat rond en soms zag ik hem met een kleine kudde vee lopen. Op mijn vraag waarom hij niet naar school ging, kreeg ik een ontwijkend antwoord. Dit intrigeerde mij en ik ging op onderzoek uit. De volgende reden kwam hierbij tevoorschijn.

Thomas heeft eventjes op school gezeten toen hij 6 á 7 jaar was. Toen overleed zijn vader. Een oud gebruik in Tanzania is dat de weduwe opnieuw trouwt met één van de broers van haar man. Thomas’ moeder weigerde dit. Deze afwijzing werd haar zo kwalijk genomen dat zij heeft moeten vluchten.   Meestal blijven kinderen dan achter bij de familie van de vader. Maar Thomas’ moeder bracht haar zoon bij haar moeder. Zelf leeft zij al een aantal jaren in midden Tanzania in de bergen, waar zij werkt als dienstmeisje en hiermee een dak boven haar hoofd heeft en te eten heeft. Steeds meer vrouwen gaan zich verzetten tegen dit oude gebruik en gaan op zoek naar eigen bronnen van inkomsten. De consequenties en de prijs voor hun zelfstandigheid zijn vaak hoog.

De Oma van Thomas is de buurvrouw van waar ik woonde en heel erg arm. Dit merkte ik omdat zij ’s morgens vroeg op pad ging met een knuppel en een plastic zak naar de pas geoogste rijstveldjes om de achtergebleven rijst uit de aren te slaan, zodat zij die dag te eten hadden. Zij heeft Thomas geen verdere opleiding kunnen bieden omdat ze dit niet kan betalen.

Na gesprekken en testen is Thomas op 7 september 2009 begonnen in Standard 3, zoals de klas daar genoemd wordt, in een speciaal programma, dat duurt tot juni 2010.

Hij heeft nu ruim anderhalf jaar het speciale programma aan de Muungano School gevolgd en er de basale vaardigheden geleerd. Dit moet voor hem voldoende zijn om een volgend traject in te zetten. Het blijkt dat de levensomstandigheden van zijn Oma dusdanig zijn verslechterd, dat het noodzakelijk is dat Thomas datgene gaat doen waarmee de eerste levensbehoeften kunnen worden vervuld: zorgen dat er eten komt voor de familie. De situatie was er thuis, volgens Mr. Novatus Mushi, hemelschreiend. Er zal door hem gezocht worden naar een stukje land, waarop rijst verbouwd kan worden. Dit land zal dan gehuurd moeten worden en de Stichting zal dit voor haar rekening nemen.

Maar voordat het zo ver is, zal Thomas eerst de beginselen van landbouw/ rijstverbouw moeten aanleren. Dit zal gaan gebeuren onder toezicht van Novatus. De familie Mushi heeft ook zelf een stuk grond waarop verbouwd wordt. Thomas zou hier kunnen beginnen. Het is een ander traject geworden dan waar aanvankelijk aan is gedacht, maar voortschrijdend inzicht heeft ons deze stap laten zetten in gezamenlijk overleg hier en met Mr. Novatus Mushi en Mrs. Monica Chengula (directeur van de James Ole Millya School).

Tot het huren van een stukje land, liggend in het irrigatiesysteem is het tot op dit moment nog niet gekomen. Novatus is hier nog mee bezig. Er zijn niet altijd perceeltjes beschikbaar. Zijn broer Paulo John was ook korte tijd opgenomen in ons programma. Helaas was hij niet voldoende gemotiveerd om hiermee verder te gaan